Nefse Boyun Eğdirmek İbâdetin A'lâsıdır

Büyüklerden bir zât bir gün oruç tutmuş, tâkati kesilmiş, hava da çok soğukmuş, her zaman kıldığı nâfile namazları kılamamış. Kılamayınca çok üzülmüş, hayıflanmış, kendine kızmış, nefsini levm etmiş, "Sen ne biçim adamsın! Biraz aç kaldın, yorgun düşdün diye hemen tembellik ediyorsun!" diye söylenmiş. O ânda hâtifden bir nidâ gelmiş, demişler ki, "Sen zannediyor musun ki, ibâdet namazdan ve oruçdan ibâretdir! Nefsine boyun eğdirmen nâfile namazdan ve oruçdan daha makbûldür.

Bugün ekseriyâ tarîkat ehlinde gördüğümüz bir hâl var. Nâfile ibâdetlere çok ehemmiyyet veriyorlar, devamlı namazla, oruçla, zikirle, tesbihle meşgûl oluyorlar ama nefs ile mücâdeleyi ihmâl ediyorlar. Meselâ kibirlerini kırmak için en ufak bir gayretleri yok. Kezâ riyâdan kurtulmak için bir çaba sarfetmiyorlar. Yâhud hasedi, gadabı bir tehlike olarak görmüyorlar. Halbuki bunlar insanı felâkete götüren hastalıklardır. Bütün o ibâdetler, namazlar, oruçlar, tesbîhler, zikirler bu kötü huylardan kurtulmak içindir. Bu illetlerden kurtulmadıkça, yerden göğe kadar ibâdet etsek faydası olmaz. Belki zararı olur. Neden? Çünkü adam ibâdetine güvenir, ucub getirir, cehenneme gider. Yâhud riyâya düşer, yapdığı ibâdet boşa gider. Yâhud kötü huyları sebebiyle halkı incitir, hakka hukûka riâyet etmez, bütün amelleri hak sahiplerine verilir, kendisi müflis olur.